یه نتیجه گیری شاید از روی سر دردم بکنم :)) رسما از برنامه های تست صدا و کلا هرچی در مورد خواننده هاست و بازه کم و زیاد صدا متنفرم:)) یعنی بیشتر از یک ساعت ببینم شاید بعدش برم خود کشی کنم. یعنی در واقع از موزیک قبل ها تعریف هامو گفتم ولی خداییش ملاکم موسیقیه.من چون خودمم بعد یک ساعت خوندن از صدام متنفر میشم یعنی وقتی از این گنده های توی برنانه ها متنفر میشم دیگه ببین خودمو چی میبینم...دیگه نمیخوام حرف بزنم اصن :)) خلاصه که مخم ترکید رسما اعلام میکنم اصلا اجرای تاریخ ندیده ی یه خواننده بعد شنیدن مثلا 30 تا بعد یکی دو ساعت عین شنیدن گریه ی بچس واسم (گریه بچه ازار د

خیلی شده که بیام اینجا و یه نوشته ی جدید باز کنم و اولین حرفی رو که تایپ میکنم سریع پاک کنم و از وبلاگم بیام بیرون چون میدونستم هیچی ندارم که بگم. الان اگه اینجوری بود حتما میومدم بیرون ولی یه حسی بهم میگه که حرف داشتم. من یجورایی مقیاس بزرگ شدنمو همیشه با تابستون میسنجم. تابستون دو سه سال پیش تا الان مثله یه عمر گذشت کلی تجربه کلی اگاهی کلی ماجرا و الان خب بهتر از هرچیزی میفهمم با گذشت حتی یک هفته میشه چه چیزایی رو متوجه شد و به احمقیت های گذشتت بیشتر پی ببری. ما ادما عادت داریم خیلی وقتا که برنامه ریزی اینده رو بکنیم,به جای خودمون از طرف اینده حرف بزنیم

فکرم خیلی مشغوله هر دوره از زندگی هر کسی یه فکر مشغولی هایی داره که عادیه این مشغولیت تکراریه همون درسه من از کل دنیا فقط از موسیقی خوشم میاد که توش کار کنم و همونم بهش نرسیدم به عنوان قسمت اموزشی زندگیم و الان دارم نرم افزار میخونم.چقد عاشق نرم افزار بودم واقعا الانم از خود وجودیتش بدم نمیاد اما خیلی چیزا رو تو دانشگاهمون دیدم که به این نتیجه رسیدم این رشته و کارش دد اِنده برای من. حالا من موندم و این همه واحد و افتادنامو دعوا های با پدر و عصبانیت و جنگ و بدبختی رو به روم. شاخه ی دیگه ترک تحصیله که اون بدبختیا رو نداره ولی خیلی بدبختیای دیگه داره سرباز

مدتیه به یک چیز ایمان دارم نه به خاطر یکسری مستند و جو و چیزی فقط به خاطر دیدن گذشتم به خاطر مرور کردن تک تک اتفاقات من به این ایمان اوردم که میتونم با تک تک رفتارام,حرفام و نیتام روی دنیا اثر بذارم و دنیا رو زندگی من. از روزی که این حس رو بدست اوردم سعی کردم ادم خوبی باشم سعی کردم کاای مثبتی بکنم که اثر خوبی داشته باشم. اصلا حس خوبی ندارم.کارای جالبی نکردم امشب :( اصن یهو دلم بدجور گرفته میخوام گریه کنم از ته دل چرا انقد همه چیز بی معنی شده برام :( خیلی سنگینم خیلی زندگیم بهم ریختس جزو اولین تابستونای بدون چالشم بود هیچ اتفاقی نداشت اصن نمیدونم چرا اینجور

تابستونم اینجوری بود دیگه... بد نبود در واقع خیلی استراحت و بیکاری توش بود و لذت میداد هرچند تنبل و چاق و داغون شدم نسبتا ولی خب بازم به خودم بد نگذشت! البته یه هفته مونده و این یه هفته هم میخوام به همین شکل به پایان برسونم تو ته ته ذهنم یه حس مسخره ای منتظر بود که دانشگاه شروع شه...حالا چرا؟ چون ترن قبل گند زدم و این ترم یجورایی چالش بزرگی دارم برای پاس کردن این درسای غول! این چالشا فقط البته وجود دارن! وقتی ترم شروع میشه دوباره بخور بخواب شروع میشه. ولی تصمیم اینه که این ترمو جدی بخونم از اول! یجوریم برنامه ریزی کردم که مجبور شم بخونم. بالاخره که باید این